១-ប្រភេទតន្ដ្រីអារក្ស

មុននិងទទួលឥទ្ធិពលព្រហ្មញ្ញសាសនា និងពុទ្ធសាសនា ពីស្រុកក្លិង្គ ខ្មែរមានជំនឿតាមបែបបរមបូរាណពីដូនតាមួយ គឺជឿលើព្រលឹង ជឿលើធម្មជាតិ មានទឹក ដី ភ្លើង ខ្យល់ ខ្មោច អារក្ស អ្នកតាជាដើម ។ គេយល់ថា សេចក្ដីសុខឬទុក្ខអាស្រ័យលើអ្នកទាំងនោះ ជាអ្នកសម្រេច ឱ្យ ។ គេត្រូវទទួលទុក្ខទោសនៅពេលអ្នកទាំងនោះខឹងទាស់ចិត្ត ។ ដើម្បជាការអង្វរករសុំអនុគ្រោះទោស គេត្រូវរៀបពិធីសែនព្រេន និងលេងភ្លេងថ្វាយ ។ វង់តន្ដ្រីសម្រាប់លេងថ្វាយនេះមានឈ្មោះថា ‹វង់តន្ដ្រីអារក្ស› ។អារក្ខ ឬអារក្សមានន័យថា អ្នកកាន់កាប់ថែរក្សា ។ នៅពេលមានអ្នកជម្ងឺគេលេងភ្លេងនេះ ដើម្បីបញ្ចូលខ្មោច ដែលមានឬទ្ធិអំណាចមកសាកសួរ និងអង្វរករឱ្យជួយអ្នកជម្ងឺ ។ ប៉ុន្ដែជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក៏គេត្រូវលេងតន្ដ្រីប្រភេទនេះដែរ ដើម្បីថ្វាយដល់អ្នកទាំងនោះឱ្យមកលេងសប្បាយ និងលៀងភោជនាហារដែលគេហៅថា ‹ឡើងរោង› ឬ‹លៀងអារក្ខ› ។ដើម្បីជាការដឹងគុណ និងឱ្យអាណិតមេត្តា ជួយថែរក្សាដល់គេជានិច្ចផង ។ មានបទជាច្រើនដែលខ្មែរបានតែងឡើង សម្រាប់តម្រូវចិត្តខ្មោចម្នាក់ៗ ។ គេច្រៀងបញ្ចើចបញ្ចើដើម្បីគាប់ចិត្តខ្មោច ប៉ុន្ដែខ្មោចខ្លះចូលចិត្តបែបឡែបខាយ ក្នុងផ្លូវស្នេហាស៊ីជម្រៅក៏មាន ។